Idealiter wordt er binnen de organisatie super goed gecommuniceerd, samengewerkt en worden de procedures gevolgd die het proces ondersteunen. Iedereen weet wat zijn of haar verantwoordelijkheid is en iedereen kijkt door dezelfde (roze) bril. Wat zou dat mooi zijn he? We nemen dit ideaal plaatje nog eens voor ons en zoomen dan in op de interne flex en capaciteitsmanagement. De eerste vraag is dan, waar hebben wij het dan over? Wat is interne flex binnen jouw organisatie eigenlijk en hoe wordt er geroosterd? De volgende vraag is dan; wie is waar verantwoordelijk voor en heeft iedereen voldoende kennis? Kennis om ervoor te zorgen dat er gezonde roosters worden gemaakt met als prettig gevolg; tevreden medewerkers, laag ziekteverzuim en dus tevreden cliënten. Het gevolg daar weer van is een aanzuigende werking van talent van buitenaf, jouw organisatie staat goed bekent.  In tijden van stress en tekorten zie ik helaas vaak een ander beeld. De roosters zijn onvoldoende ingericht en de oplossing moet dan komen van het flexbureau. Het flexbureau kampt echter met de vraag van meer locaties en afdelingen en voordat je het weet wordt er door iedereen heel hard gewerkt maar vooral aan de waan van de dag. Overleven dus. De beoogde samenwerking tussen de roosteraars enerzijds en het flexbureau anderzijds is dan verworden tot een ‘’ja maar jullie’’ model. Het ‘’ja maar jullie’’ model vreet energie en levert geen duurzame oplossing. De kunst is om dit patroon te doorbreken en de zaken SAMEN anders te gaan doen, ook in de waan van de dag.